Autisme of narcisme?

Op deze website komen ruim anderhalf jaar na het publiceren van het blog ‘De blinde vlek van niet autisten’, nog steeds vele reacties op dit blog. Wat duidelijk werd in de reacties, is dat veel mensen zonder autisme zich gepest voelen door hun (ex)partner met autisme. Of zelfs zoveel boosheid hebben jegens hun partner met autisme, dat je je kunt afvragen of hun partners wel een vorm van autisme hebben. Of is het misschien iets anders dat psychiaters en psychologen over het hoofd zien?

Nergens in de DSM staat, dat mensen met autisme bewust, dus willens en wetens, hun omgeving pesten. Nergens in de DSM staat, dat mensen met autisme kunnen manipuleren. Sterker nog, door het bij sommige mensen met autisme ontbreken van gevoel voor context (wel in de DSM benoemd), hebben mensen met autisme vaak moeite met sarcasme of het kunnen plaatsen van een opmerking in de juiste context. “Bij de rotonde rechtdoor”, kan voor iemand met autisme tot enorme onduidelijkheid leiden: Hoe dan? Hoe ga ik over dat bloemenperkje heen dat midden op de rotonde staat?

Aansluiting bij anderen vinden

Iemand met autisme kan dingen letterlijk nemen, een opmerking niet begrijpen, overprikkeld raken door geluid of licht. Iemand met autisme kan het moeilijk vinden om interactie aan te gaan, omdat er zoveel tegelijk gebeurt in interactie met andere mensen. Iemand met autisme kan soms niet bijbenen wat er allemaal gebeurt in een groep. Maar iemand met autisme zal niet willens en wetens een ander pesten. Tenzij die persoon gewoon een lelijke persoonlijkheid heeft. Maar in de kern, zijn de meeste mensen met autisme er juist op uit om aansluiting te vinden bij anderen. Ze zijn er niet op uit om anderen pijn te doen.

Hoe kan het dan, dat zoveel partners van mensen met autisme zich gepest voelen, totaal miskend of zelfs emotioneel misbruikt? Zou hier niet iets anders aan ten grondslag kunnen liggen?

Een persoon met autisme kan moeite hebben met het delen van emoties of met het aangaan van wederkerig contact. Dit kan partners pijn doen, want je wilt een relatie waarin alles gedeeld mag worden en waarin respect is voor elkaar. Het mooie van de meeste mensen met autisme is, dat zij wel degelijk hetzelfde willen, maar soms niet weten hóe. Je kunt het er met elkaar over hebben en tot een soort afspraak komen; ‘Als ik huil, ben ik verdrietig en wil ik een arm om me heen’. De meeste mensen met autisme zullen dit dan doen. En de meeste partners zullen het waarderen dat iemand met autisme die moeite doet.

Dus waar komt dat gevoel van pesten, miskend worden of zelfs emotioneel misbruik dan vandaan?

Narcistische misleiding

Wellicht ligt het antwoord in narcisme. Anders dan autisme, dat een ontwikkelingsstoornis is, is narcisme een anti sociale persoonlijkheidsstoornis. Er is veel overlap in de kenmerken van hoe het zich uit: een narcist toont geen empathie; een narcist is veel op zichzelf; een narcist houdt geen rekening met anderen; een narcist is vaak slim; een narcist gaat geen wederkerige relatie aan.

Deze kenmerken overlappen met de kenmerken van autisme in de DSM. Wat de DSM er niet bij vertelt, is dat een narcist in staat is om iedereen te misleiden, dus ook de psychiater of psycholoog die een diagnose moet stellen. Psychiaters en psychologen, die niet bekend zijn met narcisme, zullen geneigd zijn om de diagnose ‘autisme’ te stellen, terwijl er sprake is van narcisme.

Een narcist wil niet wat een autist wil

Wat iemand met autisme daadwerkelijk onderscheidt van de narcist, zijn deze kenmerken: iemand met autisme wíl heel graag contact; iemand met autisme wíl veranderen voor de ander; iemand met autisme wíl vriendschappen; iemand met autisme is bereid tot zelfreflectie; iemand met autisme wíl zichzelf ontwikkelen; iemand met autisme heeft een eigen ‘ik’.

Narcisten willen en hebben dit allemaal niet. Ze zeggen dat ze het willen, maar dat is de manipulatie die zij toepassen om een eigen ego op te bouwen. Narcisten zijn erop uit om via de ander een voorraad aan ego op te bouwen en schuwen geen middel om dat te bereiken. Zij zijn manipulatief, ze liegen, hun verhalen zijn nooit consistent, ze voelen niets voor anderen en pesten de ander om zichzelf beter te voelen.

Dus als je denkt dat je in een relatie zit met iemand met autisme, maar diegene geeft je steeds het gevoel dat iets niet klopt…. Bedenk dan, dat je mogelijk te maken hebt met iemand met een anti sociale persoonlijkheidsstoornis, die veel kenmerken van autisme heeft. En bedenk ook, dat degene die de diagnose ‘autisme’ stelde gemanipuleerd is door de narcist. De meeste psychiaters en psychologen kunnen narcisme niet onderscheiden van iemand met kenmerken van autisme, omdat zij gemanipuleerd worden door de narcist die ze onderzoeken.

De diagnose narcisme stel je zelf. Als partner, kind, collega of vriend(in) van iemand met deze anti sociale persoonlijkheidsstoornis.

33 gedachten over “Autisme of narcisme?”

  1. Door het bij sommige mensen met autisme ontbreken van gevoel voor context, kan hierdoor mogelijk ook erg rechtlijnig en niet passend bij de context (omgang partner vreemde) gereageerd worden.

  2. Aanvulling op het blog: de arts Asperger, die de naam gaf aan deze diagnose, kwam in het nieuws als nazi. Hij deelde de diagnose ‘psychopatische autist’ uit aan kinderen, die daarna vermoord werden. Maar bestaat een psychopatische autist wel? Of is er dan sprake van een anti sociale persoonlijkheidsstoornis? En zou het kunnen zijn, dat de arts Asperger zichzelf herkende in de ‘psychopatische autisten’, die hij diagnosticeerde? En is daarmee de diagnose niet aan herziening toe? Zou de arts Asperger zelf de kenmerken verward hebben en de naam Asperger gegeven hebben aan mensen die eigenlijk niet in het autisme spectrum thuishoren?

    1. Beste Mariëlle, ik vind dat je hier wel erg kort door de bocht gaat. Ikzelf heb de diagnose ASS volgens DSM V eind 2009 gekregen toen ik 55 jr was. Bij uitgebreide bestudering van diverse literatuur over deze ‘beperking’ en na vele uitgebreide gesprekken met diverse psychologen en ervaringsdeskundigen is toch duidelijk het beeld van Asperger
      volgens DSM IV ontstaan. Ik ben zeer taalvaardig, kan over het algemeen zeer goed omgaan met sarcasme, van anderen zowel als vanuit mijzelf. Maar in de wat diepere sociale omgang ben ik een hork, alleen voor mensen die mij goed kennen heb ik nog wel een scala aan ‘gezichtsuidrukkingen’, voor anderen nauwelijks. Die van anderen kan ik ook vaak zeer slecht ‘lezen”. Maar manipuleren kan ik echt niet en doorhebben dat ik gemanipuleerd wordt is er ook nauwelijks bij! Alleen door ervaring wijs geworden, kan ik het nu soms na enige tijd toch doorzien, maar veelal pas als het al even bezig is en alleen omdat ik op een gegeven moment een akelig gevoel krijg van de manipulator in kwestie. Verder ben ik in principe een zeer sociaal persoon, zeker geen man met een anti sociale persoonlijkheidsstoornis.

      1. Beste Frank,
        Dank voor je openhartige reactie. Ik denk dat we het eigenlijk dus heel erg eens zijn. Alle dingen die jij beschrijft over jezelf, maken dat je m.i. helemaal geen narcistische kenmerken hebt of een anti sociale stoornis. Wat jij beschrijft, is precies de diversiteit die zich toont binnen autisme en Asperger. In mijn blog, geef ik juist aan, dat een narcist wel in staat is tot manipulatie (het is een heel belangrijk kenmerk van narcisme). Een narcist, is bijvoorbeeld heel erg goed in ‘verbale’ empathie: ze begrijpen rationeel precies hoe ze een ander emotioneel kunnen raken. Maar ‘affectieve’ empathie ontbreekt: er is nauwelijks tot geen (behoefte aan) wederkerige liefde. Wat jij beschrijft is toch precies het tegenovergestelde? Jij bent sociaal, je zegt niet te kunnen manipuleren en je vindt het soms lastig om gezichten te ‘lezen’. Dat zijn allemaal dingen die een narcist niet is. Aspergers zijn over het algemeen namelijk wel in staat tot sociale contacten en oprechte liefde. Zij hebben wel een behoefte aan wederkerigheid. En wat je zegt over ‘horkerigheid’: dat komt bij iemand met Asperger uit een andere oorzaak dan bij een narcist. Een narcist schoffeert mensen bewust, een Asperger niet. Dus met jouw reactie bevestig je precies zoals ik het blog bedoeld heb.
        Als je meer interesse hebt in de reden waarom Asperger soms verward wordt met narcisme: ik kijk graag naar de uitleg op youtube van o.a. Richard Grannon en Dr. Ramani. Heel interessant om even te bekijken.

        1. Ik denk dat aspecten van Asperger of narcisme heel veel voorkomen, maar niet altijd worden herkend. Vaak pas achteraf. Bij ons is sprake van aspecten van Asperger ipv narcisme. Er zijn volgens mij veel overeenkomsten. Oa: Vaak slim, hoogopgeleid. Beiden zijn empathie-stoornissen. Niet in kunnen voelen. Moeite met het uiten van affectie maar boosheid knalt er wel zomaar uit. In beide gevallen voel je je als partner vaak leeglopen, afgewezen. Je krijgt het gevoel dat jij gek bent, zeurt en klaagt. Duidelijk verschil is dat een narcist het doelbewust doet; hij manipuleert en liegt. Iemand met Asperger doet het niet express, weet ik nu. Het gedrag kan wel hetzelfde zijn, maar ik kan nu ontschuldigen. In beide gevallen moet je als partner jezelf absoluut op nummer 1 zetten. Zelfliefde houdt je staande. Mij heeft het proces van het ontdekken na bijna een halve eeuw samen me uiteindelijk heel sterk gemaakt. Had jetvwel geaag 30 jaar eerder geweten. We wonen niet meer onder hetzelfde dak, maar blijven wel getrouwd. Voor ons beiden prima. Over deze vaak eenzame persoonlijke zoektocht en het herrijzen uit de as heb ik een boek geschreven dat volgende maand uitkomt. Heb jij een tip om mensen te bereiken? Boek is nu al te bestellen via de crowdfund:
          https://www.voordekunst.nl/projecten/7940-wolken-klei-asperger-latten-en-leven

      2. Beste Frank
        Bij mij dachten ze ook dat ik ass heb ik heb de diagnose ass met onderliggend nld-profiel terwijl het wel degelijk om een niet verbale leerstoornis gaat en niet om een autismespectrumstoornis. Nld is niet beter dan ass maar anders en vooral een leerstoornis. Ik heb zeker geen slecht karakter integendeel. Ik ben soms naïef en ook wat sociaal onhandig en heb ook wel wat moeite met wennen aan een nieuwe structuur. Ik ben een teamplayer zeker weten en sta altijd klaar om anderen te helpen. Ik heb ook een tijdje in de pass gezeten maar ik vond daar mijn gading niet ik trok stelselmatig een partner aan met een moeilijk tot slecht karakter. Ook op vriendschappelijk vlak trok ik daar de onuitstaanbare karakters aan. Ik ben een meegaand type en heb moeite met assertiviteit. Ik heb ook gemerkt dat als een autist een slecht karakter heeft dat het dan ook echt onuitstaanbare mensen zijn. Misschien hebben die mensen daarnaast nog andere problemen die over het hoofd werden gezien of versterkt hun autisme hun slechte karakter. Dus meed ik de groep vooral ook omdat er een ex-partner van mij in zat die me rond de feestdagen per mail de bons heeft gegeven. Gelukkig werd het dankzij kennissen dan toch uitgepraat. Maar we werden geen koppel meer. Achteraf hoorde ik ook dat hij al vele partners in zijn leven heeft gehad. Hij heeft een onmogelijk karakter en ik noem hem een heimelijke pester. Ik ben er eerlijk gezegd van overtuigd dat hij zijn autisme misbruikt. Hij heeft het Aspergersyndroom en ik vermoed dat hij geen lichte vorm van autisme heeft. Hij is vrij intelligent. Hij is burgerlijk ingenieur en voelt zichzelf superieur aan andere mensen. Hij is een echte betweter. Hij heeft echt een moeilijk karakter en ikzelf twijfel hard of hij louter en alleen ass heeft volgens mij is hij ook een narcist of karaktergestoord. Mijnheer gaat uiteraard op het werk want hij is een collega van mij niet naar mij luisteren. Wat ik enigsinds begrijp want ik ben zijn ex-partner en ben ook minder intelligent dan hem en heb ook geen universiteit gedaan. Maar hij is ook onhebbelijk naar andere collega’s toe zelfs naar een leidinggevende van hem. Hij maakt geregeld fouten op het werk procedurefouten en anderen kunnen de boel oplossen. Ik ben het beu om steeds zijn problemen op te lossen. Hij moet zijn werk ernstig nemen en zijn verantwoordelijkheid opnemen. Als nld’er, nld heeft een zekere overlap met ass heb ik een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Ik vind het oneerlijk dat hij zich van zijn verantwoordelijkheid onttrekt. Dat hij geen respect toont naar andere mensen en ik heb de indruk dat hij vooral respectloos is naar vrouwen toe. Ik krijg echt de indruk dat hij doelbewust andere mensen pest. Hij voelt volgens mij zelfs feilloos aan hoe hij anderen kan pesten. Ik had hem bijvoorbeeld meermaals gevraagd om zich in coaching te zetten dat doet hij niet onmiddellijk maar pas als hij een telefoongesprek krijgt. Dan kon hij niet antwoorden want hij had een telefoongesprek. Nadien heeft hij gedaan met werken. Ik heb hem toch gezegd wat ik moest zeggen. Maar ik had evengoed tegen een muur kunnen praten. Die man is echt boosaardig, een echte rotvent. Ik hoop om in dit project hogerop te raken, maar die man verhindert dat heb ik de indruk. Misschien heeft hij een vermoeden dat ik hogerop wil raken. Normaal worden we ingepland tussen 7 u en 23 u. Maar om de één of andere reden, waarschijnlijk heeft hij daarom gevraagd krijgt hij steeds de mooie uren tussen 8u30 en 17u30 ongeveer. Hij wil geen weekends werken en die krijgt hij ook niet. Terwijl dat normaal wel de bedoeling is. Ik weet niet hoe je zo iemand noemt maar ik twijfel sterk dat deze man louter autisme heeft. Ik weiger ook om met zo iemand te worden vergeleken.

  3. Hoi, wat ook lastig is met personen die wellicht anti sociaal persoonlijkheidsstoornis of narcisme hebben is dat deze nooit of weinig vrijwillig de stap naar de hulpverlening zullen nemen. Laat staan een onderzoek voor diagnose ondergaan. Hen mankeert immers niets. Meestal met druk van omgeving of verplicht. En als je dan een bv psychiater hebt die hier geen rekening mee houdt of inderdaad in de charmes en manipulatie trapt blijft dit uitgesloten. Dat is jammer, . Er zijn raakvlakken , maar id bv als voorbeeld kan ik niet liegen om bestwil , was en ben ik constant op zoek naar hulp, en zijn mijn emoties intens. Ik ken twee mensen met narcisme , een met de diagnose en de andere zal nooit hulp zoeken.

  4. Soms denk ik wel eens dat ik een autist ben.. ik herken alles waar een autist naar verlangt. Alleen snap ik dan weer wel dat je niet dwars door een perkje hoeft als men rechtdoor bij de rotonde zegt. Maar ik heb wel moeite met veranderingen in mijn dagelijkse bezigheden.

    1. Hoi Pieternella, niet alle autisten nemen de taal letterlijk, dat kan slechts een kenmerk zijn naast zoveel andere kenmerken. Wat bedoel je met ‘waar een autist naar verlangt’? Bedoel je misschien structuur, regelmaat, de mogelijkheid je af te zonderen en meer van die kenmerken die vaak genoemd worden? Als je het zeker wilt weten, kun je je laten onderzoeken. Maar belangrijker is misschien, dat je een omgeving voor jezelf creëert waarin je gewoon jezelf kunt zijn. Een etiket/diagnose is niet altijd handig om te hebben, maar misschien wel voor jezelf als je jezelf beter wilt leren kennen.

      1. Ik wil hier even op reageren. Ik heb inmiddels aardig wat gelezen over autisme omdat mijn ex-partner deze diagnose heeft gekregen. Hij heeft de diagnose gekregen maar wil er niets van weten. Zijn ouders ook niet en daar zit ook gelijk de steek die ik voel bij het lezen van deze reactie. Doordat hij zich er niet in wilde verdiepen en aannemen dat hij autisme had is onze relatie voor mij verschrikkelijk geweest. Mijn zelfvertrouwen was behoorlijk naar de knoppen want met hem was “niets mis”. Een etiket kan helpen om je gedrag te herkennen en erkennen. Om ergens mee om te leren gaan is erkenning naar mijn idee wel de basis. Het is naar mijn idee ook belangrijk als je een relatie aan gaat want je kunt een omgeving creëren die je fijn vind maar als er iemand bij komt gaat die zeker veranderen en ook dan moet je er samen uit kunnen komen en dat kan alleen als je weet waar je valkuilen liggen.

        1. Ik wil hier even een “grappig” verhaal kwijt. In mijn familie komt enige vorm van autisme / asperger redelijk veel voor. Ik dacht dat mijn man er ook affiniteit mee had. Hij ontkende dat ten stelligste.
          Eind juli lag mijn man zijn laatste dagen te leven in de woonkamer. Mijn kleinzoon, duidelijk en erkend autist, was met zijn opa aan het praten. Toen zei mijn man tegen hem: wat lijk ik toch veel op jou! waarop mijn kleinzoon zei: Opa, zullen we het maar omdraaien. Wat lijk ik toch veel op jou. Na zoveel jaren is mijn vermoeden door mijn man zelf bevestigd op zijn sterfbed.
          Beter laat dan nooit! Maar het verklaarde voor mij wel heel veel.

        2. Ik begrijp je volledig ….
          Het is heel zwaar om dagelijks te leven met iemand die het niet wil zien ..
          Graag zou ik spreken met mensen in dezelfde situatie …
          Een psycholoog daarziet het web niet ..
          Ria

          1. Nou ik heb inderdaad een soortgelijke situatie. Ik heb met M sinds augustus 2017 een relatie gehad tot december afgelopen jaarwisseling. Ik kan moeilijk communiceren met hem want eigenlijk communiceert hij niet. Opgegroeid in een zwart wit denkend gezin. En de mensen in zijn netwerk die hij vrienden noemt dat zijn eigenlijk best arrogante mensen maar mijn partner is op sommige momenten net als die vrienden zijn en 8s er geen inlevingsvermogen of zo. 8k weet niet meer wat ik van hem moet denken omdat ik voor ik met hem iets kreeg een relatie heb gehad met een narcistisch persoon. En in het begin dacht ik ook hoe gelukkig ik was met iemand die wel normaal van iemand kan houden. Het is door mijn handen geglipt. En van de ene op de andere dag zonder aankondiging verliet hij mij en ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom het volgens hem niet werkt. Heb zoveel gelezen over wat de oorzaak zou kunnen zijn. Ik heb ook gemerkt dat er in hem een vorm van kind trauma heeft voorgedaan in zijn vroege kinderjaren. Ik ken zijn ouders niet en hij is een nakomertje en nu 56 jaar dus zijn ouders leven al lang niet meer. Maar ik zie wel dat zijn zussen en broer ontzettende zwart wit denkers zijn. In onze relatie is één akkefietje gebeurt en daar valt nooit meer over te praten en volgens mij is mijn partner juist overgevoelig en heeft problemen dat zijn familie nogal negatief is over mij weliswaar achter mijn rug en mijn partner heeft er nooit iets over gezegd. Maar hij had moeite met openstellen en communiceren en dat was voor mij ook wel begrijpelijk omdat hij geen ervaring heeft met relaties. Ik was of ben de enige liefde die hij heeft gekend. Ik heb al langere tijd het vermoeden dat zijn arrogante vrienden nogal hard hebben geoordeeld zonder mij te kennen. En ja zo zijn ze maar ze zijn wel een groot deel van zijn referentiekader. Een zus 76 met angststoornis en epilepsie. Daar ben ik mee gaan praten omdat ik ook bij mijn partner het vermoeden heb dat er sprake is van een angststoornis en eventueel met depressie want hij heeft zich al maanden nogal afgesloten van de buitenwereld. Maar elk detail dat me opvalt en tegen hem zeg probeert hij mij te laten zien dat ik helemaal verkeerd zit betreft wat er nou aan de hand is. Hij is heel tegenstrijdig en wat hij zegt doet hij niet maar geeft wel de indruk dat hij hard werkt aan zichzelf. Als ik vraag om mee te gaan naar de huisarts dan komt hij er nooit op terug.leest wel een beetje erover over van alles eigenlijk omdat hij zo onduidelijk is in zijn communicatie is het heel moeilijk. Steeds weer boos en negeren en doodzwijgen en dat is vreselijk als iemand dat doet. Maar ook nu krijg ik weer die stilte behandeling en weet niet meer wat ik hier mee moet. Het risico dat hij toch narcistisch is is erg groot maar op sommige punten heb ik echt gemerkt dat hij zich van sommige dingen totaal nooit bewust geweest is. Maar hij is zo terughoudend en een knuffel of een zoen is er niet bij. Hij ziet eigenlijk niet eens hoe ik er aan onderdoor ga. Na zijn plotselinge vertrek heeft mijn ( moeilijke, ass ) dochter mij het contact met mijn kleinzoon ontzegt en wordt steeds moeilijker om nog overeind te blijven in mijn eentje. Ik ben 53 heb 3 huwelijken achter de rug. Mijn oudste zoon is een kind van een verstorende vader. En is rücksichtslos betreft mij en heeft sinds kort contact met mijn jongste dochter en sindsdien doet mijn jongste dus zo naar mij toe terwijl ze al 12 jaar geen enkel contact heeft gehad met haar halfbroer. Dit kan er eigenlijk niet meer bij en mijn partner heeft geen enkele vorm van empathie of inlevingsvermogen laten zien. Ik ben onderhand bang dat mijn partner achter mijn rug om toch contact zoekt met mijn dochter omdat min kleinzoon heel erg aan hem gehecht was. Maar omdat ik het vertrouwen helemaal kwijt ben in hem en in mijn dochter nog meer omdat ze al 15 jaar veel problemen heeft gegeven maar ik begin bijna de realiteit uit het oog te verliezen. Het is teveel. Ben burnout en zo moe

            1. Jeetje Angela, wat een heftig verhaal. Heb je mensen om je heen, die je vertrouwt? Ik ben geen hulpverlener of psycholoog, dus ik kan je professioneel niet echt verder helpen. Maar volgens mij is het belangrijk dat je jezelf blijft en rust neemt. Dat klinkt makkelijker dan het is, dat weet ik. Maar in een situatie waarin je burned-out bent met zoveel onzekerheden in het contact met je kinderen, is het enorm belangrijk, dat je jezelf sterkt, zodat je vanuit die sterkte met jezelf en voor jezelf beter kunt handelen richting je kinderen. Kinderen maken soms keuzes door de invloed van anderen. Vergeef je kinderen, ze ‘kunnen’ niet anders onder de invloed van anderen. Dus laat die anderen niet jouw emoties sturen. Alleen als je zelf weet wat er gebeurd is en het een plek kan geven, kun je anderen (waaronder je kinderen), weer toelaten zonder wrok. Ik raad je aan nog meer kennis op te doen van narcisme, autisme, trauma en aanverwante ‘stoornissen’. Met kennis, kun je voor jezelf bepalen tot hoever je het nog wilt laten komen. Ik wens je ontzettend veel sterkte en liefde!

          2. Heb het zelfde probleem. En toch weet ik dat er ergens iets mis is. Het rare is dat als er gezelschap is hij helemaal anders is😟😟😤

    1. Narcisme is niet aangeboren, maar een reactie op ernstige traumatische ervaringen of een gebrek aan liefde, empathie en waardering in de (vroege) jeugd. Je kunt het dus op jonge leeftijd al ontwikkelen.

  5. Er is nog een combinatie die vaak verkeerd ingeschat word, autisme en HSP. Ook deze twee hebben veel overeenkomsten. Autisme zou een stoornis zijn en HSP is een aangeboren karaktereigenschap.

  6. Mijn ex heeft net na het verbreken van onze relatie de diagnose PDD NOS gekregen, wij hebben samen een kind waardoor er nog verplicht contact is maar ik zie hem als een narcist.
    Hij wil graag de regie in handen nemen en ondanks dat ik de verzorgende taak heb geeft hij me nog vaak het gevoel of ik bij hem in dienst ben en hij de regie bepaald.
    Hij heeft zich laatst schuldig gemaakt aan laster (op de nieuwe school van ons kind informatie over het verleden gegeven die niet de werkelijkheid is) en het maakt hem allemaal niet uit.
    Een jaar na beëindiging van de relatie kreeg ik een aanmeldingsformulier toegestuurd van maatschappelijk werk, wat bleek ‘hij had bij hun gemeld dat het niet goed met me ging en ik me afzonderde van iedereen’.
    Ik wou inderdaad zo min mogelijk contact met hem!
    Hij kan zich heel sociaal voordoen en lijkt in alles tegemoet te komen maar om onze relatie officieel te beëindigen moest ik een advocaat inschakelen want hij vertraagde alles en bleek het uiteindelijk niet eens te willen regelen.
    Afspraken komt hij niet na en zijn reactie is dan heel simpel ‘vergeten’ of ‘het was me niet duidelijk’ maar er aan werken is er niet bij en schuldig voelt hij zich nooit.

    Als hij geen narcist is maar inderdaad PDD NOS heeft dan is hij duidelijk blind voor zijn eigen autisme.

    1. Oeh Sanne, Wat herken ik veel van jouw verhaal. Mijn Ex manifesteert zichzelf als een rasechte narcist. Maar door gesprek met Psycholoog begrijp ik nu ook dat hij wellicht Autisme kan hebben. Hij heeft het gebrek aan controle en raakt daardoor de kluts kwijt en gaat heel autoritair reageren.

      Ik kreeg als tip om op de samen kant te blijven zitten. Praten over hoe we het kunnen aanpakken. En het in kleine hapjes verpakken. Stap voor stap.

      Zelf ben ik een ADHD’er en knoop juist alles aan elkaar en zie overal verbanden. Ga daardoor vaak veel te snel. Maar raak ook heel erg gekwetst door zijn woorden. Dus we zitten in een onveilige relatie met elkaar van beide kanten. Om de relatie als ouders goed in te kleden ga ik nu proberen om er samen iets van te maken al moet het uit mijn tenen komen…..

      Ergens zou ik het fijn vinden om persoonlijk met je in contact te komen omdat je soms als ex-van je zo alleen kunt voelen. Ik weet alleen niet hoe we dat via deze pagina kunnen realiseren zonder onze gegevens openbaar te maken. Zou jij dat ook fijn vinden? dan kan ik wellicht daarna aan de hosters vragen of ze ons kunnen linken.

  7. Ha allen,
    Ik herken veel van wat jullie allemaal vertellen. Ik kom uit een gezin met (vermoeden van) autisme, uit een familie met (gediagnostiseerd) autisme en werk nu met (jong)volwassenen met autisme. Ik kan jullie allemaal het boek “Brein Bedriegt” van Peter Vermeulen aanraden (Autisme Centraal; Gent). Daarin wordt Asperger uitgelegd (ook al mag die term tegenwoordig niet meer als zodanig gebruikt worden) en krijg je inzicht in alle aspecten die daarmee te maken hebben. Misschien kun je na het lezen, beter onderscheid maken tussen autisme en narcisme.
    Of is dit reclame maken en mag ik geen titels noemen?

  8. Hallo,

    Jeetje wat herken ik mezelf in sommige reacties. Sinds ongeveer een jaar heb ik het vermoeden dat mijn ex-partner autistisch is en krijg ik steeds meer het idee dat het ook wel narcisme kan zijn. Sinds anderhalf jaar gescheiden en hij is binnen een jaar hertrouwd. Sinds de nieuwe relatie houdt hij zich absoluut niet meer aan het ouderschapsplan. Wordt hij boos op dingen die ik doe, maar hijzelf deed dit ook al. Overleg is niet mogelijk gezien hij de dingen opdringt waardoor ik het gevoel heb dat hij mijn leven nog steeds regelt. Wanneer hij me nodig is doet hij ineens heel aardig (wanneer hij het onderling wil oplossen omdat de advocaatkosten te hoog worden). In het huwelijk heeft hij me altijd een bezit genoemd en het heeft dan ook 7 jaar geduurd voordat ik de stap durfde te nemen om bij hem weg te gaan. Mijn dochter is op 6 jarige leeftijd gediagnosticeerd met PDD-NOS. Zijn focus is dan ook alleen op haar en niet op haar 2 jaar oudere broer. Dit heeft hij ook letterlijk toegegeven. Door dit alles ben ik behoorlijk in de war, want hij vertoont enerzijds symptomen van autisme en anderzijds symptomen van narcisme. En weet dan ook niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan. Zou dan graag in contact komen met mensen die in soortgelijke situaties zitten.

    1. Hallo J.K.,
      Ik kan me voorstellen dat je behoorlijk in de war bent. Het is moeilijk om op afstand te zien of er sprake is van narcisme of autisme, want sommige kenmerken liggen erg dicht bij elkaar. In ieder geval in hoe het zich toont. De intenties zijn echter verschillend, zoals ook in bovenstaand blog aangegeven. Er zijn veel netwerken voor mensen die met narcisme (denken) te maken te hebben. Kijk bijvoorbeeld eens op deze website: http://narcismeinrelaties.nl/voorbij-narcisme/ Ook zijn er workshops voor partners van narcisten, die een moeizame scheiding doormaken. Deze zijn ook te vinden op genoemde website. Op youtube kun je Richard Grannon opzoeken. In een van zijn filmpjes legt hij precies het verschil uit tussen autisme en narcisme. Ik heb ook weleens gehoord dat sommige kinderen van narcisten onterecht de diagnose autisme hebben gekregen, omdat de situatie tussen de ouders ertoe leidde dat het kind ‘wat op zichzelf is’ of ‘snel afgeleid’ of moeite heeft met school. Mocht jouw vermoeden over je ex-partner kloppen, dan is het heel belangrijk, dat je kiest voor jezelf en niet meer in eventuele charme-offensieven trapt. Informeer je goed, dat is een begin voor herstel van de tijd die je doormaakt. Heel veel sterkte!

    2. Vind autisme en narcisme heel dicht bij elkaar liggen ,gedrag. Heb zoveel vragen? Weet niet meer waar naar toe. Niemand begrijpt zo iets. Wil niet onderzocht worden,met hem is niks mis. Het ben ik. En toch ben ik de zorgende

      1. Hoi Lydia, er zijn veel websites waar je kunt lezen over narcisme. Bijvoorbeeld ‘Het Verdwenen Zelf’, ‘narcismeinrelaties’ e.a. Als je werkelijk denkt dat hij narcisme heeft, zal er weinig veranderen in de relatie. Ik wens je veel sterkte!

  9. Hoi,
    Dit verhaal is precies het verhaal van mijn man en mij… Wij zijn nu 15 jaar samen, de eerste 10 jaren waren best fijn. Ik vond hem wel egoïstisch, maar ik kon dat makkelijk aan. 6 jaar geleden werd onze oudste geboren, en toen begonnen de problemen. Eigenlijk al voor de bevalling zelfs. Ik heb met 22 weken zwangerschap een blindedarmontsteking gekregen waarvoor ik ben geopereerd en met 27 weken kwamen ze er achter dat ik ziekte van Crohn heb. Toen ik 34 weken zwanger was, vroeg ik mijn man: “ik zou het heel fijn vinden als ik bij de geboorte een ring of ketting krijg met de naam van ons kindje zodat jij kunt laten zien dat je trots op me bent.” En zijn woorden waren letterlijk: “Denk maar niet dat ik trots op jou ben, miljoenen vrouwen zijn jou voorgegaan!” Vanaf dat moment zijn de ontzettend zware jaren voor mij begonnen. Mijn man heeft nooit ook maar enige vorm van respect geuit naar mij, niet voor de zwangerschappen waarin ik gestopt ben met roken, hij niet. Voor mijn HBO die ik in de avonduren heb gehaald, voor helemaal niets. Hij zegt zelf: “Ik zeg alleen maar als het niet goed is, anders hoor je me niet.” In de loop van de jaren werd ik steeds respectlozer behandeld, dingen werden in gebiedende wijs gevraagd en hij heeft mij nooit geloofd met wat dan ook. Mijn vliezen waren gebroken, zijn reactie: “niets aan de hand, maar weet je wat, bel de verloskundige maar die zal dat beamen!” En hij ging verder slapen. Ik heb momenteel mijn onderbeen op 8 plekken gebroken, het eerste wat hij zei aan de telefoon: “Oh, dat is niet gebroken, dat zal wel gewoon verstuikt zijn!”
    2 jaar geleden heb ik aangedrongen op een test voor autisme. Hij wilde absoluut niet, en zei zelfs letterlijk: “ik kan die test gewoon manipuleren hoor, ik weet toch wat ik moet antwoorden om de diagnose autisme te krijgen!” Het was een lastig onderzoek want we zijn er 8 maanden mee bezig geweest. Tijdens dat onderzoek heeft de psycholoog aangegeven dat hij ook wilde testen op narcisme omdat hij daar ook wel wat trekjes van zag. Uiteindelijk scoorde hij 1 punt van de 10 te weinig voor het etiket “narcist” en bleek na 8 maanden dat hij de diagnose Autisme 1 kreeg.
    Nu over mij, ik ben na 15 jaar nog een schim van mezelf. Onzeker en het ergste, ik voel me door niemand gehoord. Woorden als: “maar hij is toch lief voor de kinderen” en “hij mishandelt je toch niet” waren zinnen die ik keer op keer te horen kreeg. Zelfs mijn ouders hebben hem constant de hand boven het hoofd gehouden. Hierdoor ben ik zo onzeker geworden, omdat ik ooit, al was dat maar van 1 iemand, te horen zou krijgen: “ik snap je, de situatie waarin je zit, dat kan niet meer. Ik ga je helpen.” In 6 jaar tijd heeft niemand dat ingezien en ik werd hierdoor steeds wanhopiger. Zo wanhopig zelfs dat ik met dingen ging gooien en ging schreeuwen op plekken waar je dat als vrouw van 38 echt niet kunt doen. Maar dat waren wanhopige noodkreten, en die heeft niemand ooit gehoord.
    Er zijn alleen maar problemen met mijn man: bij anderen is hij een compleet ander mens dan dat hij bij mij is, hij zegt NOOIT sorry, hij zegt dat hij niet kan veranderen, denkt nooit aan mij een heeft geen respect voor mij, kan zich niet uiten, kan zich niet aanpassen, heeft geen gevoel.
    Hij vraagt bijvoorbeeld nooit aan mij als ik ergens geweest ben (al kom ik met 20 koffers binnen lopen) hoe het geweest is. Anderen vraagt hij het hemd van het lijf. Dus hij kan het wel, maar bij mij heeft hij dat in 15 jaar nog nooit gedaan. Ik heb hem wel eens gevraagd of hij wil vragen hoe het in het ziekenhuis was als ik een afspraak heb gehad met bijv. de MDL arts. Zijn reactie is dan: “Oh, maar ik kan dat wel vragen, maar ik meen daar niets van. Wil je dat? Dat doe ik hoor, maar ik meen het niet!” En zoals ik hierboven lees, is een autist bereid tot verandering en zelfreflectie. Iets wat mijn man ABSOLUUT niet kan… of wil…
    Als ik bovenstaande dingen lees, is het eigenlijk voor mij al duidelijk dat mijn man een narcist is en geen autist. Hij is daarnaast ook nog eens heel erg slim en weet dus alles naar zijn hand te zetten. Ik weet ook dat ik al 6 jaar probeer om hier een normaal gezin te vormen, in 6 jaar tijd is er van hem uit niets gekomen. Sterker nog, al mijn ideeën werden de grond in geboord. Ik begin nu langzaam door te krijgen hoe het zit met mijn man. En ik kom ook steeds meer tot de conclusie dat dit mijn ondergang gaat worden als ik hier blijf.
    Graag wil ik weten, wat denk je, is mijn man autistisch of toch narcistisch? En ik denk zelf dat er maar één oplossing is voor mij en dat is weggaan hier. Hem veranderen kan ik niet, moet ik ook niet willen. En dat kost mij alleen maar energie die ik veel liever in mijn kinderen stop.
    Sorry voor mijn lange verhaal, ik ben er een beetje emotioneel van. Maar heb het ontzettend zwaar en voer deze strijd al 6 jaar helemaal alleen. Ik word door niemand begrepen of gehoord omdat niemand zich kan voorstellen hoe hij is als hij alleen met mij is. Mijn man geloofd mij nooit, maar mijn omgeving ook niet. Omdat mijn man zo aardig, lief en geínteresseerd is als hij ergens anders is. Mijn moeder heeft hij compleet ingepakt!! Ik hoop voor mezelf, maar vooral voor de kinderen dat ik sterker uit deze strijd kom. Maar ik denk dat sowieso scheiden (wat voor mij écht mijn allerlaatste optie was, ook ivm de kinderen) onvermijdelijk is. Maar ik trek het echt niet meer.
    Nogmaals, sorry voor mijn lange verhaal. Maar misschien dat er andere vrouwen zijn die zich hierin herkennen en misschien wat hebben aan mijn verhaal.

    1. Hoi Desiree, wat een ontzettend moeilijke tijd en strijd maak jij door. Vanaf hier, kan niemand natuurlijk met zekerheid zeggen of je man autisme heeft of een narcist is. Al lijkt het erop, dat hij tijdens het onderzoek de uitslag heeft beïnvloed. Maar ook dat is niet vanaf hier te beoordelen. Je verdiepen in narcisme en autisme, is echt een hele goede manier om kennis te vergaren en voor jezelf vast te stellen waarmee je te maken hebt. Een ‘echte’ diagnose narcisme, wordt niet zo vaak gesteld, omdat psychologen ook worden beïnvloed door het gedrag van een narcist. Dus ga vooral bij jezelf na of je zo wilt leven (los van het etiket). Als je man al zelf aangeeft, dat hij niet kan/wil veranderen, dan maakt het niet zoveel uit welk etiket geldt toch? Dan is de keuze aan jou om te besluiten of je zo verder wilt of niet. Er zijn verschillende websites over narcisme. Google eens op ‘voorbij het narcisme’, dan krijg je veel websites met informatie, ervaringsverhalen, blogs e.d. Ik wens je ontzettend veel sterkte en kracht! Warme groet, Mariëlle

      1. Hoi Mariëlle,
        Bedankt voor je fijne en warme antwoord! Dit soort dingen doen me goed, ik merk dat ik bijna hunker naar positiviteit omdat ik de laatste jaren alleen in negativiteit heb geleefd. En ik voel me gehoord, ook iets waar ik 6 jaar om geschreeuwd heb. Nu snap ik het allemaal, vallen de puzzelstukjes op zijn plek. Het heeft ooit wel even in mijn gedachten gezeten hoor… misschien is hij wel een narcist en geen autist. Maar op dat moment mocht ik dat niet denken van mezelf, want iedereen hield me voor dat alles aan mij lag. Niet aan mijn innemende man, want die praat altijd zo goed over jou als jij er niet bij bent, kreeg ik vaak te horen. In 15 jaar tijd heb ik nooit iets leuks gehoord, daar word je ontzettend onzeker van en ik houd ook niet meer van mezelf. En misschien durfde ik het ook niet te denken, ik ga altijd uit van het goede in de mens. En de gedachte dat je man misschien niet is die jij denkt 15 jaar te kennen, dat is een hele onprettige gedachte. Sinds vandaag weet ik, dat hij narcistisch is en niet autistisch. Maar waarom dan wel een diagnose laten stellen? Dat komt hem meermaals per week heel goed uit: “dat kan ik niet, ik ben autistisch”. Alle dingen in het dagelijks leven zijn lastig, niets gaat vanzelf. Overal is een weerwoord op, de woorden: ja en sorry komen niet in zijn woordenboek voor. Naar anderen toe wel, ruimschoots zelfs. Maar dat is gewoon toneel. Bij mij is hij zoals hij is, en dat is een hele onprettige man. Ik heb hem onlangs meermaals verteld dat hij mijn leven absoluut niet fijner maakt, zelfs slechter. En dat lees ik nu precies hier terug. Ik heb 6 jaar gevochten voor alleen mijn kinderen, mezelf totaal weggecijferd, en dat heb ik heel graag voor ze over gehad hoor! Want daar houd ik echt onvoorwaardelijk van. Het idee alleen al hen te moeten vertellen dat papa en mama uit elkaar zouden gaan, bracht flinke paniek bij mij teweeg. Sinds ik me verbaal weer goed kan uiten, kan ik eindelijk vertellen hoe het echt zit hier. Ik zit momenteel thuis met een gebroken been en dus veel tijd om over dingen na te denken. Ik voel me de afgelopen weken sterker en zelfverzekerder als ik ooit geweest ben. Dit na een gesprek met mijn (half) dronken buurvrouw over NLP 😉 en mijn gesprekken met mijn haptonoom. En mijn man heeft alle mensen om zich heen ervan weten te overtuigen dat ik zo slecht in mijn vel zit. Terwijl ik hem meermaals per dag vertel dat het zo goed voelt weer een stukje van mezelf terug te vinden. En hij voelt zich op het moment verschrikkelijk. Hij is grip op mij aan het verliezen, of was moet ik zeggen.
        Ook omwille van de kinderen die ik absoluut niet mee wil geven dat je een vrouw op zo’n respectloze manier kunt behandelen (ze hebben het onlangs zelfs gezegd tegen ons, maar onzin volgens mijn man) besloten om weg te gaan bij hem. Ik kan hem niet veranderen, dat probeer ik al 6 jaar met alles wat ik maar kon bedenken. Maar hij heeft nooit ook maar iets gedaan, alleen mijn ideeën als relatietherapie of elkaars goede eigenschappen opschrijven keihard in de grond boren. Het lijkt nu alsof dit een snelle beslissing is, maar dit stuk heeft mij alles doen laten inzien wat ik in al die 6 jaar heb gedacht, maar nooit heb durven denken. De kinderen hoeven niet meer tussen ruziënde ouders te zitten. Ik kan aan mezelf gaan werken, mezelf weer terugvinden. Hij heeft onze hele sociale kring, inclusief mijn ouders, totaal op het verkeerde been gezet. Ik hoop dat ik ze kan laten inzien wat er daadwerkelijk aan de hand was. Maar omdat ik me emotioneel alleen nog maar schreeuwend en krijsend kon uitten als een soort wanhopige noodkreet, is mijn geloofwaardigheid wel afgenomen. Ik snap dat, dat moet weer groeien. Mijn man heeft er altijd voor gezorgd dat hij mij langzaam liet ontploffen, en daar wist hij precies de juiste dingen voor te zeggen. Natuurlijk deed hij dat zodat niemand dat hoorde. En ik kreeg dan een ontzettende woede-uitbarsting ten overstaan van iedereen. En hij was de rustige, lieve man die iedereen dan toch wel even rustig vertelde dat ik langzaam gek aan het worden was. En dat hij het heel erg vond om mij zo te zien. Dus van dat imago moet ik zo snel mogelijk af. Ik ga nu voor mijn kinderen op de allereerste plaats, en daarna voor mezelf. En hoe de toekomst ook gaat lopen, alles is beter dan bij deze manipulatieve, egoïstische en negatief ingestelde man te blijven. Ik ben opgelucht dat alles op z’n plek valt nu.
        Nog even over het etiket, of dat er nog wat toe doet? Op het moment merk ik dat het me heel veel doet. En dat heeft maar met 1 ding te maken: een autist doet alle onbewust, en een narcist bewust. Daarom ben ik bang dat ik hem niet ken en dat hij kanten heeft waar ik niets van af weet. Hij is ook gefascineerd door gruwelijke en gewelddadige filmpjes en kijkt deze ook de hele dag. En dat maakt me soms ook wel bang. Maar ik laat me geestelijk in ieder geval niet meer gek maken door hem, hij is uit mijn hoofd en kan daar sinds vanmiddag 4 uur ook geen schade meer aanrichten. Wederom een lang verhaal, excuus. Maar ik ben zo blij dat ik na 6 jaar en 30 pogingen om bij hem weg te gaan nu zo sterk ben geweest dat het me is gelukt. En nu ga ik slapen 😉 Een fijne nacht en nogmaals, dank voor je lieve reactie!
        Groeten, Desiree

        1. Hoi Desiree, we zijn alweer wat dagen verder en ik hoop dat je je nog steeds sterk voelt in de keuzes die je gaat maken of gemaakt hebt. Ik wens je alle goeds en als je verwijzingen wilt naar mensen die je kunnen helpen, kun je me even mailen via info@autspoken.nl Sterkte en kracht gewenst nogmaals!

    2. Hoi Desiree,
      Ik herken veel in je verhaal. Het zijn vooral de verborgen narcisten, dat zijn de ergste. Ze kunnen je leven behoorlijk verwoesten. Ik herken de eenzaamheid goed die je beschrijft. Ik kreeg gelukkig wel van mijn familie steun.
      Ik ben heel lang boos geweest, omdat mijn ex mijn leven totaal over hoop heeft gehaald. Ik heb besloten om haar zoveel mogelijk op afstand te houden. En met mijn leven door te gaan, ondanks het enorme schuldgevoel dat ik lang naar beide kinderen heb gevoeld. En er nu zoveel mogelijk voor hen te zijn,
      Dit gaat me steeds beter af. Voel me ook enorm bevrijdt uit “de geestelijke gevangenis” waarin ik 20 jaar heb gezeten.

      1. Beste Hugo,
        Wat fijn, dat je je eindelijk bevrijd voelt. Verborgen narcisme, is inderdaad heel ‘sneaky’, je hebt het niet meteen door. Dat kan wel jaren duren. En dan nog een weg eruit vinden, heel lastig. Ik wens je veel sterkte en hoop dat de band met je kinderen zich goed ontwikkelt.
        Groet, Mariëlle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *